برای سهیلا قدیری

دختر ایران زمین ای در به در

جانم از اندوه تو شد شعله ور

دست من لرزد ز این بیداد و جور

دور بادا دور بادا این فُجُور!

کشورت دریای ثروت هست و نفت

بر سر ایران زمین دیدی چه رفت!

دخترانش در خیابانند روان

تا که ناگه آید آن "مرد ِ جوان"

از برای لقمه ای سامان دهد

اندگی یک شب ترا او نان دهد

تا چو خوکان او بکاود جان تو

او کجا داند غم ِ پنهان تو

او کجا داند شب و آوارگی

او کجا داند غم ِ بیچارگی

چون شدست انسان چنین خار و ذلیل!؟

وین سگی ها را کدامین است دلیل!؟

چنگ می زد چو غمت بر این دلم

لاله می رویید هر دم از گِلم

خاک ایران کهن نام من است

لیک اینک زهر در جام ِ من است

خانه ام تاریک و ظلمانی شدست

بابکی نامد و هم مانی شدست

خانه خالی گشته از گودرز و گیو

سخت می تازد ز هر در تیره دیو

بس سهیل من سُها گردیده است

دیو شب اینجا رها گردیده است

فصل تاراج است و پاییز است و خون

ای فغان و ای فغان از این جنون

رفتی و بس داغ را آتش زدی

چون خزانی باغ را آتش زدی

کاروان گریه می خیزد ز کِلک

وز مژه خون ریزد از پشت دو پلک

داستانت را نه پایان است کنون

بس سهیلا در خیابان است کنون

لیثی حبیبی - م. تلنگر